Artista multinstrumentista que traballa coa voz no ámbito da música espontánea, a miúdo baixo o nome de Lichtens. Recentemente está a crear pezas con sintetizador modular. A sensibilidade dos sistemas modulares analóxicos fanse eco da natureza orgánica da expresión vocal que, neste caso, pretende manifestarse en estado de transo marcando para o comezo de escóitaa profunda a través do son e os sentimentos. Busca perderse a si mesmo no son mentres se é extremadamente consciente do seu propio eu. Robert traballou con artistas da talla Ben Russell, Ben Rivers, Rose Lazar, Hisham Akira Bharoocha, Tarek Atoui, Ben Vida, Mark Borthwick, Lucky Dragons, Alan Licht, Michael Zerang, Doug Aitken, Patrick Smith, Monica Baptista, Lee Ranaldo, White / Lixeiro, Kevin Martin, Chris Johanson, Tyondai Braxton, David Scott Stone, Genesis P- Orridge and Rose Kallal, entre moitos outros.

Dacabalo entre o mundo visual e o son, Pao Durán leva desde 2013 enfrascado en proxectos tanto de deseño 3D, deseño en movemento, así como deseño sonoro e produción musical. Cunha forte énfase na xeración de sons de forma analóxica, así como na composición dun imaxinario cargado de referencias distópicas e da cultura dixital. Tras formarse en Los Ángeles, Praga e Londres, actualmente ten a súa base en Madrid onde presenta a súa proposta audiovisual; na que se mesturan os sons crus dos sintetizadores modulares cos psicodélicos cores e imaxes dos sinterizadores de vídeo dixital e sistemas de feedback.

Residente na Coruña, Francisco Parga finalizou os seus estudos no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid baixo a dirección do guitarrista Regino Sainz da Maza. Desde 1966 realizou un intenso labor didáctico en diversos campos do ensino musical, como a acústica aplicada á música, a música de cámara, audición, guitarra e a formación de profesorado. Ademais da súa actividade docente, desde 1980 céntrase na música electrónica, creando o seu propio estudo, e para a que fixo múltiples adaptacións de obras correspondentes a compositores de todas as épocas: Bach, Haendel, Paganini, Scarlatti, Satie, Debussy, Britten, Isaac Albéniz, Mateo Albéniz, Granadeiros, Mussorgsky, así como de compositores galegos tales como Juan Montes, Pascual Veiga, José Baldomir ou Marcial do Adalid.

Con sede en Berlín, é dj, músico, produtor e “remesturador”. Jan Jelinek comezou como coleccionista de discos de dub, jazz, funk e soul ata que descubriu a música house. Desde 1998 estivo publicando discos baixo varios pseudónimos como Farben, Gramm ou The Exposures, entre outros. Os discos que lanza baixo o seu propio nome son cancións ambientadas en vellas gravacións de jazz. Os traballos de Jelinek ocúpanse da transformación dos sons, traducindo os materiais orixinais da música popular a texturas abstractas e reducidas. O seu álbum “ Loop Finding Jazz Records” publicado en 2001 no selo Scape é considerado unha obra mestra da electrónica contemporánea. Actualmente desenvolve actuacións en directo con sintes modulares que o levan por todo o mundo.

Dr. Think e Mike Rolling, é dicir, Álvaro Pardo e Miguel Rulos, falan sobre a vida nun proxecto chamado Telémaco, no que combinan «a música impetuosa de Beethoven coas bandas sonoras anodinas dos aeroportos, as enérxicas conversacións sobre a paixón coa cadencia relaxada dun saxo».
Eles miran a vida como fusión e confusión e ofrécennos ese mapa sonoro acomodando melodías nadas de instrumentos tradicionais sobre cómodos colchóns de bases electrónicas.
A vida visítanos na música de Telémaco en forma de televisores, teléfonos, mensaxes de voz gravados ou batedoras, todo iso dominado pola improvisación.

Músico mallorquino polifacético, posuidor dun auténtico arsenal de criaturas sónicas. Biyi publicou o seu primeiro traballo a finais dos 90 e trátase da triloxía titulada La máquina del Tempo nun estilo que a grandes liñas poderiamos cualificar de hip- hop instrumental, breaks ou headz music moi en boga nesa época. Actualmente está considerado un dos poucos especialistas na interpretación do theremin en España e realizará nunha actuación con este instrumento e os seus sintetizadores modulares.

O theremin pertence á familia dos instrumentos electrófonos, o son créase mediante circuítos eléctricos e xera e amplifica o son de forma totalmente eléctrica sen a utilización de ningún mecanismo. Forma parte do subgrupo dos instrumentos radio-eléctricos. Precisamente este ano cúmprese un século desde a súa creación polo compositor e físico ruso Léon Theremin.

Nas fendas que se estenden entre a música electrónica e analóxica, a arte visual e a creación artesanal, Yamila baila ao borde do son e as alturas conceptuais. A compositora, violonchelista, cantante e produtora española ten a súa sede entre Bélxica, Países Baixos e España. Nos últimos anos Yamila creou música para producións de danza contemporánea en luares como The Gothenburg Opera, Neteherlands Dans Theatre e Dance Forum Taipei, entre outros. Os seus proxectos presentaronse en festivais como Sonic Acts Festival (Amsterdam), Arts Electronica (Linz), Seoul International Computer Music Festival, STRP Festival (Eindhoven) e Today’s Art Festival (La Haya), por nomear algúns. Con ‘Iras Fajro’ (2018), o seu disco debut, Yamila convoca en 11 temas coa forza dos sons electrónicos fronte a unha voz fráxil que por momentos desprégase en pequenos acios de coral. Os brillantes arpexos e ritmos electrónicos disólvense nas aterciopeladas voces do vilonchelo, que en ocasións entrelázanse coas creacións de dous colaboradores, o produtor e compositor británico Clark (Warp) e o polifacético ex flamenco Niño de Elche (Sony).

A obra de Artur M. Puga é unha oda á sonoridade zazen: a pulcritude dos seus sons, os silencios, conducen ao espectador a unha sorte de vacuidade, na que as persoas disipan a súa ilusión de existir. O real vólvese algo ilusorio, as frecuencias narcotizantes aniquilan toda idea/razoamento, dando lugar a unha vacuidade universal incualificada en si mesma. Un delicado armazón sonoro dominado por sinuosidades puras e texturas algorítmicas que traslada a un tempo en suspensión que non debe confundirse coa inexistencia, os campos sonoros do artista non conducen ao chan rachado do nihilismo, senon a un negativismo radical, no que o baleiro eterno revélase como verdade absoluta. M. Puga propón, polo tanto, unha comunicación interhumana (que non interpersoal), non transmisible a través de construcións lóxicas, ao contrario, únicamente perceptible na medida en que non necesita un ser pensado, máis ben un non pensante e un non pensado.

Scanner é o nome artístico do británico Robin Rimbaud. Desde 1991 estivo intensamente activo na arte sonora, producindo concertos, instalacións e gravacións, os álbumes Mass Observation (1994), Delivery (1997) e An Ascent (2020) aclamados pola crítica como obras innovadoras e inspiradoras da música electrónica contemporánea. Rimbaud comezou a compoñer para producións profesionais en 1982. Desde entón actuou e creou obras en moitos dos espazos máis prestixiosos do mundo, incluidos SFMOMA USA, Hayward Gallery London, Pompidou Centre Paris, Tate Modern London, Kunsthalle Vienna, Bolshoi Theatre Moscú, Hanoi Opera House Vietnam e a Royal Opera House de Londres. Ata hoxe, compuxo 75 producións de danza contemporánea, incluidas obras para o Royal Ballet de Londres e Merce Cunningham. No 2016 instalou o seu traballo de son Water Drops no aeroporto de Rijeka en Croacia, Ghosts en Cliveden National Trust UK, e compuxo o primeiro ballet de realidade virtual do mundo, Nightfall. En 2004, a súa Sound Surface (con Stephen Vitiello) foi o primeiro encargo do Sound Art para a Tate Modern de Londres. Participou na música da exitosa comedia musical Kirikou & Karaba (2007) e Narnia ballet (2015) baseada no popular libro infantil e a reapertura do Stedelijk Museum, Amsterdam en 2012. O traballo comercial incluiu o deseño de son de Philips Wake-Up Ligth (2009), Dream for Sprint Telephones / Leo Burnett nos EEUU. E o son para os sistemas telefónicos Cisco utilizados en oficinas de todo o mundo en 2019. Máis recentemente, estableceu a Fundación de Arte Robin Rimbaud no Reino Unido. A súa obra Salles des Départs está instalada permanentemente nunha morgue en funcionamento en París, mentres que Vex, a casa residencial que desenou unha banda sonora permanente cos arquitectos Chance de Silva, gañou o RIBA London Award 2018 e apareceu no popular programa de televisión Grand Designs. Comprometido a traballar con practicantes de vangarda, colaborou con Bryan ferry, Wayne MacGregor, Mike Kelley, Torres, Michael Nyman, Steve McQueen, Laurie Anderson e Hussein Chalayan, entre moitos outros.

Michel des Airlines é un dos máis recentes e exitosos proxectos do pioneiro electrónico madrileño Miguel A. Ruiz. Ruiz publicou en 1986 o seu primeiro traballo en casete baixo o seu alias Orfeón Gagarin, no seu propio e lendario selo Toracic Tapes, manténdose desde entón moi activo dentro do movemento internacional de selos de casetes e colaborando con músicos de diferentes países, destacando o seu proxecto Codachrom xunto ao músico ruso Eugene Voronovsky. Publicou ducias de traballos en todos os formatos, sobre todo en casete, en selos internacionais moi recoñecidos e baixo outros nomes ademais dos devanditos: Funeral Souvenir, Exhaustor, Zoltan Coxis, Ventral Metaphor, etc. Fascinado polas posibilidades sonoras dos sintetizadores modulares e instrumentos analóxicos e dixitais, o estilo de Ruiz é fantástico e sorprendente, cunha imaxinación que pode catalogarse de abraiante nunha longa e prolífica carreira que chega ata hoxe. A enerxía, a cosmonáutica soviética, Borges, surrealismo, Moscú, patoloxías clínicas, o humor negro ou a vida extra-planetaria: calquera anomalía ten cabida no microcosmos de Miguel a. Ruiz. As súas referencias musicais son moi diversas: a música post-industrial dos oitenta, música cósmica alemana, pioneiros da electro-acústica, ambient, tecno pop xaponés, pop retrofuturista, etc.
Ruiz atópase actualmente moi activo e nun dos seus mellores momentos creativos, actuando máis que nunca e sendo descoberto por unha nova xeración de músicos electrónicos novos que buscan os seus traballos e o admiran. Nos últimos anos ofreceu concertos por todo o mundo, incluindo cidades como Moscú, San Petersburgo, Madrid, Pamplona, San Sebastián, Barcelona, Valencia, Lima, La Paz ou Asunción.
Varias das súas casetes dos oitenta están sendo recentemente reeditadas por primeira vez en vinilo por selos como Verlag System (‘Funeral Souvenir’, ‘Orfeón Gagarin 1986’) ou B.F.E. (‘Climatery’). O seu último álbum en vinilo ‘Voces a 45’ (como Orfeón Gagarin) foi publicado en 2019 polo veterán selo Geometrik (herdeiro do lendario Discos Esplendor Geométrico).
Con Michel des Airlines Ruiz amósanos a súa faceta máis querida: unha nova e persoal visión da música electrónica cósmica, que bebe das fontes (a escola de Berlín dos setenta: Tangerine Dream, Schulze…) pero que actualiza e recicla dentro do seu particular universo. Baixo este alias publicou desde 2016 tres CD-R no seu propio selo Toracic e un recente CD ‘Orbiteur 2.0’ (2020)  en colaboración co selo Verlag System.

Soundcloud
Orbiteur 2.0

Ivankovà é o proxecto en solitario de Irene de la Cueva, artista musical afincada en Galicia. Nos seus traballos investiga a idea do trance a partir da emocionalidade, cunha vocación terapéutica que recolle e reinterpreta o xénero New Age. Utilizando o mantra e a repetición en composicións de longo desenvolvemento, Ivankovà convídanos a transitar por paisaxes sonoros que encarnan a súa visión particular do espectro gótico e a fantasía neo medieval, nos que longos drons de órgano analóxico, sintetizadores e etéreas composicións vogais son protagonistas.

Na súa traxectoria artística e cultural formou parte activa do tecido underground madrileño, creando outros proxectos musicais como Yocasta, Difunta Calva ou Irina Vep, e actuado en Zarata Fest, Nodo Invisible, Ruido Vírico, Continuo, Círculo de Bellas Artes, Matadero Madrid, Curtocircuito ou LEV Festival.

Jose Luis Maire traballa principalmente con sintetizadores modulares. Nas súas pezas e concertos son centrais o estudo dos fenómenos acústicos e das proporcións non temperadas (principalmente, afinacións xustas estendidas), así como o uso do sintetizador como un instrumento de reverberación e feedback. Realizou concertos en festivais de música experimental como ERTZ, SONIKAS, Zarata Fest, CALMA ou Encuentros Sonoros, e en espazos e institucións como CRUCE, Tabacalera (Madrid), a Facultad de Bellas Artes da Universidad Complutense, Museo La Neomudéjar, Contenedor Cultural (Málaga), Centro Daoíz y Velarde, Cráter-LAB ou Tabakalera (Donostia). Recentemente publicou dous traballos: Along the edge of, no selo sirr-ecords (Portugal), e Botanical melancholia, en Oigovisiones Label.

Jjlmaire.com

Bandcamp

Soundcloud

Suso e André estiveron desenvolvendo unha residencia artística durante 2021. Os dous artistas uníronse durante unha semana cos seus instrumentos coa fin de crear un directo que lles levou a actuar por diversos eventos por Europa. Estes dous músicos son de xeracións diferentes, pero con predileccións e estéticas musicais compartidas e puideron atopar un camiño común.

André Gonçalves é de Lisboa e desenvólvese en diferentes artes, pero é moi recoñecido pola súa marca de sintetizadores modulares ADDAC System. Este ano, tamén lanzou dous álbumes: “Grnlr”, de Black Hole Time Warp, e “Sheer & Swerve”.

Bandcamp
Andregoncalves.info
Soundcloud
Addacsystem

Suso Saiz (Cádiz, 1957) non precisa presentación, pero podemos dicir que é un dos grandes pioneiros en España no que a aventuras musicais vinculadas á electrónica e á electroacústica dos 80 se refire.
Publicou máis de 20 discos; os máis recentes son: Odisea (2016), Rainworks (2017), Nothing Is Objective (2019) e Between No Things (2020) con Suzanne Kraft, todos no selo holandés Music From Memory. Publicado por Two- Headed Snake o álbum dixital Conscious Polarize de Suso Saiz & Francisco López (2020). E tamén Static Journeys de Michal Turtle & Suso Saiz publicado por Planisphere (2021). Foi membro fundador de Orquesta de las Nubes, Suspended Memories e Trash of Dreams.
Suso produciu máis de 100 discos e recibido premios nacionais e internacionais e colaborado con artistas como Jorge Reyes, Steve Roach, Hans-Joachim Roedelius, Wagner Tiso, Salif Keita, Suzanne Kraft, Christian Fennesz, Francisco López, Michal Turtle entre outros, pero esta vez a aventura faraa xunto a André Gonçalves.

Instagram
Discogs
Soundcloud

Frank Bretschneider é un músico, compositor e videoartista de Berlín que se criou en Karl-Marx-Stadt (Chemnitz desde 1990), onde os seus gustos desenvolvéronse mentres escoitaba radios piratas e casetes dos hip hop de contrabando na antiga Alemania do Leste. Despois de estudar belas artes e inspirado por películas de ciencia ficción, en 1984 comezou a experimentar con gravadoras, sintetizadores e guitarras modificadas, ademais de explorar as posibilidades de intercambio entre a arte visual e a música a través de medios como o cine, o video e os gráficos das computadoras.
En 1986, despois de establecer o seu selo de casetes klangFarBe, Bretschneider fundou AG Geige, unha influínte banda underground de Alemania Oriental que editou tres álbumes antes de separarse en 1993.
En 1995, Bretschneider e o seu compañeiro Olaf Bender, membro de AG Geige, fundaron o selo discográfico Rastermusic, que eventualmente se fusionou con noton de Carsten Nicolai para formar raster-noton en 1999.
Editou tamén en selos como Mille Plateaux, 12k, Line, Shitkatapult ou Longform Editions.

Frankbretschneider.de

Iñigo Medina Murua, aka «M4», é un experimentado produtor Legazpiarra residente en San Sebastián e arquitecto de profesión. Músico desde neno de formación clásica, Iñigo tocou de adolescente en bandas de hip hop (Ipar Rap Eroak) e de thrash nos anos 90. Posteriormente, en 1997, comezou a dar os seus primeiros pasos na música electrónica axudado pola súa primeira caixa de ritmos. Desde entón, este creativo e polifacético artista, amante dos sintetizadores analóxicos e do hardware en xeral, non parou de facer música, gravando para selos como: Redsonja Records (Madrid), Slope Point (Barcelona) ou Avantroots (Cantabria).

Mixcloud
Soundcloud
Discogs

Alumno de Red Bull Music Academy en 2013, Alex Silva é un compositor e artista sonoro cuxa interpretación da música electrónica contemporánea ten moito que ver cos seus primeiros pasos tocando en bandas punk de España. Cursou un master en Barcelona especializado en composición de música para cine e actualmente reside en Baltimore, Maryland (USA). Tras o lanzamento do LP “Exsamples” –cando aínda se facía chamar Astroboyz-; o seu álbum debut “Mind Pattern Explorer” en 2017 para Canadian Duck Tapes (Baltimore, USA) é presentado en directo con banda e foi escollido para abrir a xira por Estados Unidos de Dan Deacon en 2021, en Sónar Barcelona 25 aniversario (2018) e para a banda sonora no episodio sobre Tecnoloxía creado por Wham City Comedy da serie “Off the Air” en Adult Swim, entre outros.

Canadianducktapes.com

Umbráfono é un proxecto de Enrique del Castillo (Jaén, 1982) que consiste nunha performance cun lector óptico capaz de transformar en son os estímulos luminosos que se proxectan sobre unha célula fotosensible. Estes estímulos luminosos son xerados por un feixe de luz ao pasar a través de películas de celuloide deseñadas a partir dun esquema de relación entre frecuencia de onda das notas e repetición de formas xeométricas, de maneira que se poidan conseguir sons armónicos, ruidos, texturas sonoras e atmósferas. Este proxecto está baseado no sistema de lectura óptica-analóxica usado no cine desde 1919 para interpretar as bandas sonoras que forman parte das películas. Os cabezais lectores foron modificados para ler varias voces simultáneas e para funcionar como instrumentos independentes. As pezas que os conforman foron deseñadas e fabricadas polo autor, así como as películas que se usan, que son composicións orixinais sen copia. 

Enrique formouse no Conservatorio Profesional de Música de Jaén na especialidade de piano. É licenciado en Belas Artes, Granada e pola Halle-Saale Alemania. Ten un Máster en creación e produción artística pola Universidade de Barcelona e gañou números premios como o primeiro premio Música Preventiva 2016 e o Primeiro premio internacional de arte sonoro, PowSOLO, 2O2O.

Youtube

Instagram

Cruhda combina electrónica, raíces folclóricas e tenebrismo nunha paisaxe sonora da España Negra actual. Gravacións de campo, mostras, sintetizadores, clarinete e poesía son o núcleo da súa composición, como revela o seu último disco “Lux Ahena”.

Nesta ocasión, Cruhda súmase á cineasta galega Judith Adataberna, coa que comparte unha íntima conexión en relación co loito e as imaxes atávicas da natureza, para ofrecer unha viaxe visual e sonora ás profundidades do inconsciente. Xuntos actuaron en festivais e museos como ETOPIA (Zaragoza), BAM, LEV Matadero, Continuo e máis recentemente no programa MACBA Invocaciones.

Cruhda criouse no corazón da Estepa Ibérica, tocando o clarinete na banda do seu pobo, que abandona para estudar Filosofía. En Madrid formou parte de Vaciador34, un colectivo político-musical de vangarda.

Bandcamp

Youtube

Judith Adataberna, Vilaboa 1992, e cineasta, fotógrafa e artista visual e desenvolveu o seu imaxinario a través do cine experimental, a fotografía e a video-instalación. Formouse en Belas Artes e completou os estudos cunha bolsa polo laboratorio de cine experimental Master-LAV (Madrid). De pais mariñeiros críase toda a súa nenez enriba dunha batea de ostras, desenvolvendo unha gran observación pola natureza e a súa fenomenoloxía. O seu interese pola psicoloxía e os misterios da conciencia foron chave para formular obras simulativas nas que desafiar escalas e limiares da percepción. A súa preocupación polos mecanismos de supervivencia e o devir tecnolóxico fixéronlle formularse preguntas sobre o desarraigamento humano coa natureza. 

O seu traballo púidose ver en festivais como Curtocircuíto, Playdoc, Filmadrid, Bendita Tú (Bos Aires), Intersección, LEV en Matadero, Loop Festival, e en espazos e galerías como Sim Gallery (Reykjavik), Venice Art Projects (Venecia), Hybrid Art Fair (Madrid), Leira Haus (Lugo), Chiquita room (Barcelona), ETOPIA (Zaragoza), MBFW (Madrid), Macba (Programa Invocaciones), Instituto Cervantes ou La Casa Encendida (Madrid).

Proxecto sonoro no que conflúen os talentos dos reputados músicos españois Juanjo Javierre y Justo Bagüeste. Enfróntanse ao reto de desenvolver unha nova banda sonora en directo dunha selección de películas dun dos grandes pioneiros do cine, o español Segundo de Chomón. O espectáculo establece unha sinestesia entre universos afastados temporalmente un século e teñen en común a fascinación polos avances tecnolóxicos e as súas aplicacións creativas.

Segundo de Chomón (Teruel, 1871-París 1929) é un dos cineastas máis influíntes que deu o noso país. Pioneiro do cine fantástico, inventor dos travellings, as súas técnicas de animación competían en imaxinación coas obras mestras de Georges Meliès.

Justo Bagüeste, creador e músico compositor, con gran bagaxe na creación musical no mundo da electro-acústica, a electrónica e a música popular. Cando comezou a exercer o maxisterio do seu instrumento base, o saxofón, ampliou o seu coñecemento en músicas contemporáneas e electrónica musical. Consecuencia: a formación académica no Conservatorio Superior de Música de Madrid, con profesores como Carmelo Bernaola ou Iturralde. Este feito transfórmase nunha arma cargada de futuro: sitúase na vangarda cos primeiros grupos de experimentación electrónica como Clónicos, Corcovado e os Chatarreros de Sangre y Cielo, entre outros…. Só houbo que deixar correr uns anos, para que o seu gran proxecto IPD, lle permitira adoptar a paternidade do Chill Out en España e das múltiples fontes e aplicacións que se derivan diso.

Juanjo Javierre  é un compositor de música para cine e televisión, ademais de intérprete e produtor de música pop e electrónica que comezou a súa traxectoria profesional a mediados dos anos 80, con tan só 16 anos. Nos seus comezos a súa traxectoria desenvólvese principalmente no xénero documental e desde entón participou nalgúns dos films de maior éxito do cine español dos últimos tempos, está considerado como un dos grandes especialistas da música para comedia. Con todo, nos seus estudos puxo música a decenas de spots e curtametraxes, así como a instalacións de arte sonoro. Desde o ano 2000 ata o 2009 dirixe xunto a Luis Lles Periferias, festival temático multidisciplinar que se celebra anualmente en Huesca e durante 6 anos foi o coordinador da área de música do ArtLab Huesca.

A longa traxectoria de Poupées Électriques estivo marcada por un percorrido de experiencias, colaboradores, composicións, concertos…. Formados en 2004 por Carlos A. e Paco F. (posteriormente como MicroPlex) baixo un concepto experimental de conxunción das últimas tecnoloxías musicais coa recuperación dos dispositivos máis ancestrais da música do século XX (intonarumori, theremin).

Para Modulartec, van presentar a peza JET, que como un “pequeno sol interno”, convértese nun intérprete que amosa ao mundo como soa a fusión nuclear. Esta viaxe sonora permitiranos escoitar o corazón da enerxía do futuro, acompañado de instrumentos analóxicos e imaxes reais dos experimentos. 

Música e ciencia únense grazas a Poupées Électriques dando forma ao seun novo espectáculo “JET – Nuclear Fusion Device”, unha particular estrutura sonora onde os sons crus de JET reinterprétanse a través do ritmo, instrumentación, experimentación, tonalidade e atonalidade, a partir de arquivos de audio e video de experimentos con plasma realizados nas instalacións do CCFE (Culham Center for Fusion Energy) en Culham, Reino Unido, e gravacións de campo realizadas en 2016 por Poupées Électriques e a física Ana Manzanares.

En “JET – Dispositivo de Fusión Nuclear”, os sintetizadores, percusións, piano e Theremin camiñan xunto con sons tratados por diferentes tipos de síntese. Texturas, frecuencias, ruídos, voces, dinámicas… O son da fusión nuclear plasmado nunha obra de cincuenta minutos.

Poupeeselectriques.com

Presentación e concerto na Aula Magna da Facultade de Física, Universidad Complutense de Madrid, durante a Semana da Ciencia e da Innovación da Comunidade de Madrid.

Conferencia sobre a síntese modular impartida por dous integrantes de Befaco, líderes mundiais na fabricación de módulos. Será a presentación dos obradoiros que comenzarán o ano que ven e onde os participantes montarán o seu propio sinte modular.

Durante máis de 40 anos, :zoviet*france: o grupo musical con sede en Newcastle, UK probou e explorou os límites de toda música coñecida tanto en gravación como en interpretación. O seu enfoque da composición desafía unha descrición axeitada: a súa forma é instrumental, non-canción baseada e derivada dunha mestura ecléctica de instrumentos electrónicos e acústicos, infundido con gravacións de campo.

Aínda que deliberadamente escura e underground, a súa música ten unha gran audiencia internacional. Produciron máis de 20 álbumes e publicaron nos catálogos de Mute Records (Reino Unido), Staalplaat (Países Baixos), Soleilmoon Recordings (EE.UU.), alt.vinyl (Reino Unido) e o seu propio selo Charrm. Nos últimos anos traballaron intensamente con compañías de danza contemporánea e recibiron o encargo de compoñer bandas sonoras para novas obras de Karas (Xapón), Zero Visibility Corp (Noruega), Nye Carte Blanche Danseteater (Noruega), balletLORENT (Reino Unido), e por producións premiadas de Random Dance Company (Reino Unido).

:zoviet*france: dirixe un programa de radio e un podcast semanal en red, A Duck in a Tree transmitido por Resonance FM en Londres, Colaborradio en Berlín e CJMP in British Columbia en Gran Bretaña, e que califican como unha “mestura contínua” dalgúns dos mellores xéneros.

Soundcloud

Twitter

Bandcamp

Marta Peláez é musicóloga, profesora e desenvolve a súa produción musical como one-woman band. Estéticamente móvese entre o minimalismo, o sci-fi ambient e o noise, traballando desde a experimentación sonora a miúdo a partir de melodías e ciclos de música folklórica. 

Severine Beata cre na composición a partir do instrumento, no erro e en explorar cada un dos códigos coas súas posibilidades e limitacións. Nas súas propias palabras -O que máis inflúe é a ferramenta de traballo e o teu dominio sobre ela. Cabalgar ao dragón (…). O devandito método é permeable á intuición e aí, na busca da idea, é quen de illar calquera referente para rematar exhibíndoo travestido, baixo as súas propias regras. 

Os seus instrumentos de directo son sintetizadores analóxicos e dixitais, primando a manipulación de dispositivos en vivo. O seu anterior álbum El Ojo Brillante (2018) obtivo moi boas críticas, sendo programada en festivais e mostras no Museo Reina Sofía, MediaLab Prado, Matadero Madrid, Ca2M, BilbaoArte e LEM Gràcia Territori Sonor entre outros.

Bandcamp

É o proxecto en solitario de Manu Retamero. Despois de formar parte de proxectos como Smëgg, Lautstärke ou Thunderdrone, en 2018 editou STILL ALIVE un casete en Split xunto a Linalab e en 2023 preséntanos o seu primeiro LP en solitario. 

Neste novo traballo, continúa coas sonoridades drone-glitch-ruidosas (engadindo patróns rítmicos) entre grosas capas de atmósferas escuras e opresivas.  Este disco, chamado simplemente ëgg, traballa cos rincóns desperfectos das máquinas coas que está producido. Uns desperfectos que só alguén cun fondo coñecemento destas é quen de percibir e explotar musicalmente.

Bandcamp

espinoza espinoza xurde da escena sintética de Barcelona. A súa música parte do ruído, a repetición e a experimentación modular. No seu último disco; C7116 (synthvicious/FDDV 2023), o ritmo toma un papel protagonista sen deixar de lado as premisas habituais.  O músico catalán actuou en festivais como Ephonic ou Mira! Para os seus directos crea e modifica contido audiovisua, que oscila entre o figurativo e o abstracto.

Bandcamp

Poupees Electriques presentan nesta ocasión seu último traballo, (Électriques!, Geometrik 2021) no que han colaborado algún dos iconos da electrónica undeground nacional tales como Esplendor Geométrico, Orfeón Gagarin, Abraxas, etc.

Presentación do seu novo álbum, que nos adentra nun mundo inquietante, eléctrico e industrial grazas a ritmos magnéticos e atmósferas profundas.

Poupees Electriques abren unha nova porta, unha nova posibilidad, un novo son; pero non ó último, coa visión dadaísta de que “o mellor dos sistemas é por sistema non ter sistema” (Tristan Tzara), que lles permite moverse entre distintos estilos exentos de prexuicios. Ademáis, para a posta en escea do seu novo traballo han contado coa colaboración do videoartista Pedro López.

Bandcamp

Flavio Martín aka DJF aka Acid Future Overdose, podería considerarse un dos mellores artistas que ofrece la escena underground de Madrid. Comezou a súa carreira como DJ en 1992 e pronto se converteu nunha figura chave da escena de clubes española, tocando nalgúns dos clubes máis importantes do país. Influenciado principalmente polos sons de Detroit e do IDM de principios dos 90, entre unha gran variedade de música, DJ F pronto comenzou a desenvolver as súas propias producións baixo diferentes alcumes para cubrir todas as súas aspiracións musicais. En silencio e paso a paso, F tomou todo o que lle rodeaba musicalmente, mirou dentro de si mesmo e viu o que realmente tiña para ofrecer, tomou todo iso e usouno para crear algunhas das pezas máis fermosas que poidas imaxinar. Música chea de alma e paixón, como nunca a escoitaras.

En 2015 Flavio iniciou “Prayers for the Long Life”, un novo selo enfocado en lanzar as súas propias producións.

Publicou en selos como Semántica, Titan’s Halo, Eleve, Freebeat, AHD Records, Frigio, Drivecom, Tesla Electronics, Turbocapitalism e Melliflow, entre outros.

Bandcamp

Rói aka XEaranX aka xBruxx aka Suán é un estudoso e músico dende ben novo, ós 6 anos comezou co piano e ós 7 ca gaita. Despois disto e de tocar en varias bandas de rock comezou a estudar harpa celta e especializarse na música tradicional e folc da Galiza.
Por uns anos participou en Trepia, colaborando na grabación de Suan e nos directos na presentación do festival de Ortigueira e no Festival da Zanfona da central Folque, o que levouno o seu paso á música electrónica. Dende o 2017 fórmase na síntese sonora. A idea do seu directo e mesturar drons e sons similares aos das gaitas, xunto con ritmos e poliritmos cercanos aos tradicionais (ternarios, amalgamas, etc..)

Instagram

Instagram

Borja Bernárdez, artista visual e metade do colectivo MIL111, presenta o seu novo proxecto en solitario titulado MAKYO. Na meditación zen, “ makyo” refirese as ilusións sensoriais que surxen durante a práctica, manifestacions que poden desviar ao meditador da verdadeira claridade. Este concepto é levado a práctica audiovisual, creando pezas que invitan ao espectador a cuestionar a natureza da realidade e a percepción, explorando os limites entre o ilusirio e o real.

Este taller está diseñado para músicos, productores y entusiastas de la música electrónica que desean profundizar en la creación de live sets utilizando instrumentos hardware y
sintetizadores modulares. A lo largo de la sesión, las y los participantes aprenderán a configurar y optimizar un sistema modular compacto, secuenciarlo desde el OXI ONE para actuaciones en vivo y conocerán las capacidades avanzadas para realizar transiciones
o como procesador de efectos al final de la cadena que ofrece el nuevo módulo META.

Taller pechado, prazas esgotadas.

Francisco López é recoñecido internacionalmente como unha das figuras máis importantes do panorama da arte sonoro e a música experimental.
Durante case corenta anos desenvolveu un universo sonoro sorprendente, absolutamente persoal e iconoclasta, baseado nunha escoita profunda do mundo. O seu extenso catálogo de pezas sonoras (con colaboracións en vivo e en estudo con centos de artistas internacionais) foi lanzado por case 400 selos discográficos e editores en todo o
mundo. Foi galardoado catro veces con mencións honoríficas no concurso do Festival Ars Electronica e recibiu o Premio Qwartz 2010 á mellor antoloxía sonora.

De balde, prazas limitadas ata completar aforo.
Para inscribirse e poder acudir a este concerto e experiencia de escoita profunda é imprescindible enviar un correo antes do mércores 3 de outubro co teu nome completo e DNI a: concertos@modulartec.gal

Franciscolopez.net

As improvisacións foron un elemento importante á hora de compoñer para os diferentes proxectos, tanto persoais (Qzios, Panorama Elíptica etc.) como colaborativos para outras disciplinas como a danza, vídeo, teatro e instalacións.
Estas improvisacións toman agora entidade propia e con varios sintetizadores analóxicos e módulos de efecto e sen computador nin sons pregrabados xera sensacións que tentan ir máis aló da mera escoita, envolvendo e buscando as reaccións anímicas ou físicas que o son pode chegar a provocar no oínte.
O espírito de Impromptu leva ao pé da letra a definición de improvisar, facer algo de súpeto, sen estudo nin preparación, convertendo cada directo nunha actuación radicalmente diferente.

Bandcamp

O apartado visual correrá a cargo do gran Pedro López.

Instagram

É unha gran emoción presentar nesta edición ao dúo composto por Laura Moyano e Juan Manuel Cidrón, quen xa colaboraron en diversas ocasións protagonizando concertos antolóxicos. Voz de tonalidade soprano e e electrónica analóxica axuntados para unha suxestiva proposta á marxe do canon do establecido e o mainstream que nos farán transitar por universos sonoros máxicos e inimaxinables e fascinantes e reveladores estados de ánimo.

Laura Moyano (Alcalá la Real, Xaén, 1976) é Titulada superior en Canto polo Real Conservatorio Superior de Música Victoria Eugenia de Granada. A súa traxectoria profesional como solista desenvolveuse en varios xéneros como o ensemble barroco, a música de cámara, o oratorio, a ópera, o teatro e a electrónica.

Juanma Cidrón estivo xa connosco na edición de 2020, durante a pandemia, nunha actuación incrible e inesquecible. De moi novo cursou a carreira de piano e solfexo, cinco anos que lle marcaron o resto da súa vida. Primeiro co piano e logo cos sintetizadores que se foi plasmando na vintena de álbums publicados desde principios da década de 1980.

Elena Córdoba é Novia Pagana, produtora musical, compositora e creativa audiovisual.
A súa traxectoria inclúe múltiples postas en escena a través de concertos en diversos actos relaciondos co teatro, o cinema, a danza, o deseño, arte sonora.
Participou na creación sonora para obras de teatro como ‘EX: el Final del Simulacro’, de cinema como para a película ‘Solitude’ de Margarita Morais (estreada este ano na sección Panorama Andaluz do Festival de Cinema de Sevilla), ou de danza como ‘Amar da Drama’ con Maria José Villar e Leticia Gude (en proceso de desenvolvemento actual). Tamén
desenvolveu propostas como ‘Ellas en la ciudad’ coa urbanista Reyes Gallego (participando en calidade de artista sonora e editora do documental) e na Bienal de Flamenco de Sevilla.

Linktr.ee

Proxecto audiovisual paralelo do dúo Telephasycx!, capos do selo Rator Mute, composto por Maryah Gamboa e Durbannoise. Collapse baséase e atmosferas sombrías e abatidas, baterías deconstruidas e guitarras desgarradas constrúen paisaxes sonoras opresivos e perturbadores.
Estruturas que evocan ao Post-Rock e ao Dark-Ambient e que che conducen ao límite do descoñecido. Presentan o seu primeiro traballo “Journey to the Event Horizon”, unha viaxe cara ao horizonte de sucesos onde a realidade disólvese e só persiste o son.

Presentan o seu primeiro traballo “Journey to the Event Horizon”, unha viaxe cara ao horizonte de sucesos onde a realidade disólvese e só persiste o son.

Maryah é guitarrista e improvisadora multidisciplinar. Comezou a súa carreira tocando en grupos post rock e free jazz e posteriormente en 2006, en Berlín, iniciou o seu proxecto experimental Marymotto (influenciado polo noise e o krautrock). Máis tarde viaxou a Nova York e Vancouver para desenvolverse como improvisadora. Ten varios proxectos paralelos que tocan distintos estilos: 20 Fire Minutes, Marrash, Delusion of the Fury e máis recentemente NonZero!Bandcamp

Durbannoise é un recoñecido produtor e dj na escena electrónica de Madrid desde os noventa influenciado polo son de Detroit, Autechre, Drexciya, Hijokaidan, Dopplerfeffekt ou Esplendor Xeométrico.

Bandcamp

Iván Pavlov é un artista sonoro e músico afincado entre Francia, Suecia e Rusia. Desde as leccións de piano clásico cando era neno, pasando pola fascinación adolescente polas guitarras eléctricas e os estudos universitarios en física teórica, hoxe o principal interese musical é pechar a brecha entre a acústica como ciencia e a música como forma de arte.
A partir de finais dos 90, os discos de COH apareceron en selos pioneiros como Raster-Noton, Mego e Eskaton. Ao mesmo tempo, investiu colaboracións con outros artistas do nivel de Peter Christopherson (COIL, Throbbing Gristle, Psychic TV [como SOISONG]), Richard Chartier [como CHESSMACHINE], Telco Systems [como TELCOH], John Balance
(COIL), Cosey Fanni Tutti (Throbbing Gristle , Carter Tutti, Carter Tutti Void, Chris & Cosey) ou Abul Mogard, entre outros.

En cada proxecto, o obxectivo principal segue sendo atopar e mellorar as calidades particulares do son, xa sexa dun instrumento clásico, dunha voz ou dunha forma de onda xerada por computadora, responsable de crear resonancias na percepción do son.

En 2019, Ivan fundou FEM – Fundación para a Música Electrónica, co obxectivo de presentar tanto a historia como o espectro actual da música electrónica a estudantes universitarios de física e matemáticas, co obxectivo de fomentar un maior desenvolvemento da tecnoloxía musical e a estética do son.

Bandcamp

En homenaxe ao seu bisavó, Parautas é o pseudónimo escollido por Carlos Gómez, produtor e dj de Santiago de Compostela.
A procura constante de novas referencias é clave á hora de construír un son propio, áspero e profundo. Este imaxinario queda plasmado nos seus directos, obsesión á que dedica a maior parte do seu tempo e esforzo. Tras apublicación do seu primeiro EP “Pegadas” e “Ya estamos”, un split acompañado da súa colega vigués Pálida (Menta Records, Madrid), Carlos asóciase con Marta (Amiga) para lanzar Elástica: unha festa para amantes dos ritmos rotos con sede en Santiago.

Soundcloud

“A medida que o xeo se funde, tamén se desvanecen os latexados dun mundo que algunha vez foi eterno. Este espectáculo audiovisual é o reflexo dun planeta que chora a súa propia fraxilidade, un chamado a escoitar o renxer dos glaciares e as voces do futuro que claman por conciencia e acción.”

A longa traxectoria de Poupées *Électriques estivo marcada por un vasto percorrido de experiencias, colaboradores, composicións, concertos… Formados en 2004 por Carlos A. e Paco F. (posteriormente como MicroPlex) baixo un concepto experimental de conxunción das últimas tecnoloxías musicais coa recuperación dos dispositivos máis ancestrais da música do século XX (intonarumori, theremin).

A través dos seus diversos traballos e espectáculos desenvolveron unha linguaxe de expresión particular e en continua evolución, movéndose libremente pola experimentación sonora, a música industrial, as composicións rítmicas, a atonalidade, #etc…

Poupées *Électriques abriron unha nova etapa, baixo un novo concepto, unha nova formación con Elia Martín e Carlos Arillo e teremos o gusto de volver de gozalos en Modulartec.

poupeeselectriques.com

Técnico e artista interdisciplinario especializado en son inmersivo, visuais e tecnoloxía innovadora aplicada á arte que, ao longo da súa traxectoria, colaborou en diferentes proxectos de streaming de eventos en directo, así como na produción de audio e vídeo en 360º e o desenvolvemento de visuais xenerativos.

No ámbito da formación, impartiu múltiples talleres e charlas sobre realidade virtual e audio inmersivo, achegando novas tecnoloxías e estratexias creativas a contextos culturais e académicos diversos.

É colaborador de Modulartec, realizando tarefas de rexistro sonoro e visual e é moi querido por todo o noso equipo e colaboradores.

Sofía Mestre é unha artista electrónica portuguesa que mantén coas súas sintetizadores modulares unha relación íntima. Construídas desde cero polo seu socio Zé Diogo, estas máquinas modulares teñen a súa propia identidade e autenticidade. Clothilde trátaas como iguais e iso ecoa na música que crea. Ela ou elas, porque nalgún momento non se pode diferenciar realmente una doutra. Esa é a beleza da música de Clothilde, que ten unha empatía única coas máquinas/instrumentos que utiliza, e esa relación exprésase en cada momento. Isto crea unha música imposible de predicir, non necesariamente relacionada coa improvisación, a aleatoriedad ou a teoría do caos, senón co diálogo descoñecido entre humanos e máquinas. É un sentido primario da música electrónica, pero que involucra ao oínte nunha idea constante de construción do mundo. Marabilloso e intenso.

Soundcloud

Bandcamp

Artista multidisciplinar que leva toda unha vida ligado ao mundo audiovisual en todas as súas expresións. Paixón que emerxe aos 17 anos de idade desde o colectivo A Casa dá Leiteira. Más de 15 anos enchendo de imaxes as pistas de baile de clubs e festivais. Desde 2005 dirixe a súa propia produtora e axencia de comunicación Sincro Audiovisual. En 2021 cumpre un pequeno soño da súa adolescencia e funda o label DISCTRL, do que tamén forma parte como artista.

@monochrome laboratory

Actualmente baixo o aka de H∑RM∑S defínese como T.A.Z.…onte era a morte. carne, ferro e necronoize. Metal inerme somos!! Expresión do invisible, do que habita no medio dos corpos. Ladaíñas de disolución e renacer, médium e altar nun mesmo ente. E regresar de novo. Quen es ti, que aínda respiras?

Carme López (O Incio, 1992) é intérprete, docente e investigadora do campo da música de tradición oral galega; doutora por la UDC cunha tese sobre o canto tradicional feminino en Galicia e profesora da USC (Área de Expresión Musical – CC.EE).

‘Quintela’ é o disco debut de Carme López e o primeiro traballo de música experimental para gaita galega, influenciado por compositoras como Éliane Radigue, Pauline Oliveros ou Kali Malone. Neste álbum a gaita móvese por un campo totalmente descoñecido, desvencellada do seu nexo coa música tradicional para descontextualizala e crear así un enfoque persoal marcado pola perspectiva de xénero (abandonando a asociación de prestixio entre o instrumento e o xénero masculino). O arco narrativo parte da casa familiar de Carme López, a casa Quintela, e das vivencias e relacións persoais que teñen xurdido nela.

Quintela publícase en marzo de 2024 co selo WarmWinters Ltd., e é reeditado en vinilo como un dos mellores discos do 2024 por Boomkat.

Para a elaboración do directo que suporá a presentación deste álbum confórmase un espectáculo baseado nas ideas musicais e conceptos sonoros fundamentais do disco, tomando a improvisación e a aleatoriedade como ideas compositivas, e creando ambientes sonoros de lenta modulación, estirando as posibilidades sonoras da gaita ata o seu límite absoluto.

Bandcamp

@Miguel Ángel García (José de la Fuente Gallery)

Pelayo Fernández Arrizabalaga estudou Belas Artes en Madrid. En 1984 fundou o grupo Clónicos xunto con Markus Breuss. Colaborou con músicos como Malcolm Goldstein, Llorenç Barber, Sergi Jordá etc.

En 1993 mudouse a Suíza, onde foi compositor convidado do Estudo de Música Electroacústica do Conservatorio de Basilea. Alí desenvolveu a súa característica forma de traballar con discos vinilos co cal actuaba frecuentemente en contornas de música improvisada e electrónica. Seleccionado polo MACBA para o proxecto Avant- Recerca, Barcelona 2010. Artista en Residencia durante o 2012 en Berlín bolseiro polo Goberno Suízo.

Partitura Gráfica orixinal para o Instituto para Música e Tecnoloxía da Universidade de Zúric 2014, Los Ángeles e San Francisco 2015. Estrea de “Transbordo espacial” na Fundación Botín (Santander) 2016 “Desertos Europeos”, Performance con tocadiscos e vinilos.

Foi convidado pola Feira Arte Santander (Jose de la Fuente Gallery) e A Casa Acesa de Madrid 2015 – 2017, polo MUSAC para a exposición “O xiro notacional” León 2019 e publicouse unha selección da súa obra na prestixiosa páxina de vangarda internacional ubuweb.com.

Discogs

@Manu Sanmartín

Pablo Rega é un músico difícil de clasificar, compositor, improvisador, diseñador de son. O seu traballo traza unha fina linea entre a composición e a improvisación, o virtuosismo e o erro, a orde e o caos.

Desde os seus inicios no rock progresivo coa banda Kozmic Muffin nas década dos 90’s, a súa actividade centrouse nas músicas de vangarda e a improvisación. Formou parte de proxectos de free jazz (IED8 e Comando Radar), de libre improvisación (F.I.L.Ou e Trinity, Bruitage) de música electroacústica e noise como (Neumática e Pensan os pés, MUT) e proxectos mais inclasificables como Reptilian Mambo, Kill Bambi, Electra e Discordian Community Ensamble. Dirixiu durante añvos ensambles de composición en tempo real como a Banda de Improvisadores de Barcelona (B.I.B) ou a orquestra de música espontánea de Galicia (Omega).

Como compositor e diseñador de son realizou numerosos traballos para teatro con compañías como A Danaus, Os cordeiros, Antigua e Barbuda, Diego Anido, Play Ground entre outros e para cinema cos realizadores Enrique Otero (Crebinsky, Honeymoon), Fon Cortizo (9 Fugas) e Chus Domínguez.

Realizou instalacións de son, impartido cursos sobre improvisación, son e escoita e formouse e colaborado con músicos da talla de Albert Cirera, Ramón Prats, LAREIRA Legido, Agustí Fernández, Lle Qüan Nin, Fred Frith, Tom Zê, Peter Kowald, Willian Parker, Tom Chant, O Pricto, Don Malfon, Nilo Gallego, Joan Saura, Dani Domínguez, Ferrán Fages, Alfredo Costa Monteiro, Pablo Seoane e Orquéstraa FOCO.

Orfeón Gagarin presenta, por primeira vez en terras galegas, o seu espectáculo audiovisual THE SUPERMOON CONCERT, onde o abraiante ensemble madrileño tocará en directo temas dos seus últimos álbums para GEOMETRIK “VOCES A 45” e “ORFEON GAGARIN & THE SUPERMOON ORCHESTRA”. Música electrónica improbable salpicada, como sempre no caso deste artista, de sintetizadores viejunos e anticuados métodos de gravación analóxica, homenaxeando aos grandes pioneiros da electrónica dos anos 70 e o “krautrock”, como principais influencias, con toques de pseudo pop e música ambiental extraterrestre.

“O disco soa como unha moozak lounge ultra triposa, retrofuturista e burbujeante como meterse un paracetamol efervescente sen auga directamente sobre a lingua. Evocación a mundos e submundos, a praias post nucleares abrasadas, a marcas de cousas que xa non existen e que se pedían por catálogo en California nos anos 60 e sobre todo, soa tremendamente adictivo, suxestivo, hipnótico, agradable e xenuinamente atemporal. Pero ollo, todo isto está a soar non na realidade, senón cabalgando unha sinapsis neuronal que cimbrea eléctricamente como un cable pelado de alta tensión. Dentro desa electricidade é onde a Orfeon Gagarin & The Supermoon Orchestra desenvólvense á perfección.“

(Antonio Martín , no seu blog “A morte tiña un blog”).

Bandcamp

Discogs

@Pawel Zanio

Ego Death é unha transferencia de conciencia, unha disolución das fronteiras entre o biolóxico e o sintético, onde a voz, o violoncelo e o órgano converxen coa máquina.

Resina e Aho Ssan operan nunha estraña sincronía, canalizando o son como unha intelixencia fluída e compartida.

«Parecen desprenderse como humanos, retumbando como dúas enormes bestas...» – BBC Latexa Junction

AHO SSAN é o nome artístico de Niamké Désiré, músico de orixe africana e afincada en París. Tras estudar deseño gráfico e cinema, empezou a compoñer música electrónica e a crear os seus propios instrumentos. Pouco despois gañou o premio de televisión Foundation France pola súa banda sonora para a película D’Ingha Mago en 2015 e traballou en varios proxectos relacionados co IRCAM. O seu LP de debut “Simulacrum” publicarase a través de Subtext Recordings. Aho Ssan estreou o seu disco en Berlín Atonal 2019 e desde entón participou nos festivais máis prestixiosos do mundo de música electrónica e de vangarda. Colaborou co produtor kenyano KMRU e con diversos artistas electrónicos.

Bandcamp

RESINA é o pseudónimo de Karolina Rec, violonchelista e compositora residente en Varsovia, que fichou por 130701 tras enviar este álbum como unha impresionante maqueta. Neste álbum homónimo, que supón o seu debut en solitario, Karolina Rec presenta unha imaxinación rica e atmosférica da música polaca, baseada nun sentimento pola natureza e a paisaxe autóctonos e realizada a través dun enfoque intuitivo e experimental da interpretación.

A súa forma de tocar parece imitar ou suxerir certos procesos, lugares e elementos naturais: as bandadas de paxaros, o movemento da auga, as nubes, a luz e o vento, e a axitación gradual da vida no bosque. Os títulos das pistas reiteran estes temas, do mesmo xeito que o propio nomee «Resina»: a forma latina de resina, «o sangue da árbore». As pezas de Resina, que ás veces lembran ao zumbido de raíz paisaxística do compositor inglés Richard Skelton, son igualmente orgánicas e evocadoras da natureza. O seu extenso crecemento está infestado de complexidades tonales e tímbricas. Os seus temas resplandecen e rodean ao oínte; cambian lentamente, despréganse e espertan; vólvense cada vez máis activos.

Felix Kubin é un artista alemán afincado en Hamburgo, cuxos diversos experimentos e epítetos inclúen artista radiofónico, compositor de música pop e orquestral de ciencia ficción, intérprete incendiario, propietario dun selo discográfico (Gagarin Rec), conferenciante e comisario. Escribiu e produciu varias obras radiofónicas de longa duración para emisoras nacionais alemás e actuou en directo para Resonance FM de Londres e ORF Kunstradio de Viena. A súa música está saturada de entusiasmo polo pop disarmónico, o ruído industrial e a música de vangarda do século XX. Desde 1998, publicou unha gran variedade de álbums con diversos enfoques conceptuais e actuou en máis de 100 festivais de música electrónica de todo o mundo. En 2010 apareceu en portada da revista británica WIRE. As súas producións A música publicáronse en selos como Mego, Bureau B, Dekoder, Minimal Wave entre outros, ademais de en o seu propio selo Gagarin Records.

Felixkubin.com